Het duurde even voordat we het door hadden dat onze schuur gekraakt was. Zoals elke ochtend hadden de schoolgaande kinderen hun rijwiel tevoorschijn getrokken uit de kluwen fiets-step-bloempotten- tuingereedschap. Dit was gepaard gegaan met luid gekwebbel en geroep naar elkaar, ondersteund door gerammel en gerinkel. Niemand had haar toen nog opgemerkt.

Op zondagochtend slopen mijn zussen en ik al vroeg naar beneden terwijl onze ouders uitsliepen. Op een gegeven moment kwamen mijn vader en moeder ook de trap af gekraakt en dook de laatste de keuken in om sneetjes krentenbrood met boter te besmeren.

Meneer K, jaar of vijftig, docent geschiedenis op mijn middelbare school in de tachtiger jaren, riep het elke les minstens één keer: ‘De geschiedenis herhaalt zich!’ Ondertussen richtte hij zijn blik op borstenhoogte van het vijftienjarige meisje in onze klas dat ‘de grootste’ had.

Rond deze tijd van het jaar moet ik altijd denken aan de zomervakanties uit mijn jeugd. Deze vonden plaats op de Veluwe en zodoende maakten we vele boswandelingen waaronder die langs de Echo-put. Natuurlijk hing ik altijd even met mijn hoofd in de put om ‘Wie is de koning van Wezel’ te roepen, in de hoop de echo te horen antwoorden: 'Ezel- ezelllll...’