| Wij eisen |
|
Titel: Wij eisen Samen met mijn jongste spruit lees ik good old Annie M.G. Schmidts Floddertje. Daarin een heel leuk verhaaltje over Floddertje die met haar vriendjes en vriendinnetjes op een bloedhete dag bij de kapper hun haar laten afscheren. Op elk kaal bolletje verft deugniet Floddertje een letter. De kinderen gaan naast elkaar staan en dan valt er te lezen: wij ijsen eis. Floddertjes juf komt langs en verbetert de letters, waarna de kinderen natuurlijk ijs ontvangen. Eind goed al goed. Moraal van het verhaal is: soms is het heel nuttig om als burger eisen te stellen. Lang geleden wilden vrouwen graag kiesrecht maar dat mocht niet. Vrouwen werden in die tijd namelijk als minderwaardige wezens gezien. Doordat vrouwen als Aletta Jacobs en Wilhelmina Drucker vrouwenkiesrecht eisten, werd in 1922 de grondwet gewijzigd. Zo kreeg ook dit verhaal uiteindelijk een happy end. Alhoewel... op televisie hoorde ik deze week een aanhangster van de SGP zeggen: ‘Ik vind dat ik het recht heb om voor het aanrecht en tegen kiesrecht te kiezen.’ Ik voel plaatsvervangende schaamte omdat een soortgenoot van mij zo denkt. Dezelfde week overkomt plaatsvervangende schaamte me nog een keer. Lucia de Berk wordt vrijgesproken. Het OM put zich uit in excuses. En dat was dan weer dat... Geen verhaal met een goede afloop. Lucia de Berks zaak was geen incident. Er hebben meer mensen onschuldig vastgezeten en er zitten er nog vast. In Engeland is een onafhankelijke revisieraad opgericht die per jaar zo’n vijfentwintig zaken ongegrond verklaart. Net zulke zaken als die van Lucia de Berk, de Schiedammer Parkmoord, Ina Post, Louis Hagemann en Ernest Louwes (Deventer Moordzaak), om er maar een paar te noemen. De Nederlandse politieke partijen bedrijven struisvogelpolitiek. Ik denk aan Floddertje en haar vriendjes en ik bel/twitter/mail mijn vrienden en vriendinnen en vraag hen het volgende op hun hoofd te schrijven: wij eisen een onafhankelijke revisieraad! |